براساس متون تاریخی شاه زندو لقب(( سید عفیف الدین ))   وبرابر تذکره موجود

سیدعلی اكبر، عفیف‌الدین ملقب به شاه زندو، از امامزادگان، علما و عرفای مشهور بوده، كراماتی به او نسبت می‌دهند در شهر بیرم مدفون است. آرامگاه او محل زیارت و نذورات بوده، سادات موسوی و زندوی بیرم از اخلاف اویند.

حال اگر زندگی نامه و مسیر حرکت شاه زندوی بزرگ مدفون در بیرم لارستان وهدف او در امدن به منطقه و ایران را برسی کنیم به حقیقت مهمی دست پیدا می کنیم که بصورت تیتروار و خلاصه  بشرح ذیل عرض می کنم:

1- هدف اصلی لشکر کشی شاه زندو مبارزه با کبران و اتش پرستان منطقه جنوب ایران بوده است

2- شاه زندو همرا خود تمام اعضای خانواده خود را همرا ذاشته است

3- در مسیر حرکت جنگ هایی با کبر نشینان داشته که بر اساس شواهد در منطقه دشتی خصوصا در روستاهای چاه حسین جمال و شیخیان و معمولا در کنار قلعه ها و کوشکهای موجود که تا هنوز نیز خرابه های انها وجود دارد از ان جمله است

4- با توجه به وجود شاه زندو بزرگ در لارستان وتذکره موجود که مدرک بی نقصی است و انکار ناپذیرامام زاده شاه زندو مدفون در چاه حسین جمال بایستی یکی از فرزندان یا برادران ایشان باشد .

با توجه به مراتب اشاره شده این موضوع نیاز به تحقیق جامعی است که انشالله دراینده بصورت کامل با اسناد ومدارک و منابع اشاره می کنم در همین رابطه قسمتی از تذکره شاه زندو مدفون در بیرم لارستان را برای اطلاع عموم درج می کنم.

 (( فان سید زندو یکون من صلب حسین بن ابراهیم بن مرتضی بن حسین الاصغر بن عون بن مهدی بن محمد بن حسن بن جعفر بن موسی الکاظم بن جعفر بن صادق.))

درباره این که چرا نام او (( زندو)) بوده است.در تذکره چنین آمده است:(( حضرت شاه زندو در ابتداء حالات به غایت تیز بود چنان که در حرب کفار دست های مبارک بر هر که می افشاند آتش از دست مبارک او شعله می زد و از این جهت او را (( زندو)) می خوانند یعنی تیز است همچون آتش و به زبان عربی (( زندو))یعنی آتش زننده و اسم او از الزنا و الزندو گرفته اند.))اما در بخشی از تذکره شعری اشاره شده است که مردم بومی منطقه او را (( زندو)) نامیده اند.  شنیدم من از گفته راستان حدیث صحیح اندر این داستان بر اساس این شعر می توان گفت که مردم بومی منطقه او را(( شاه زندو)) نامیده اند که به معنای رئیس قبیله است.در بخشی دیگری از تذکره راجع به چگونگی آمدن (( سید عفیف الدین )) به منطقه و همراهانش آمده است:(( اخواتی رحمکم الله که چون حضرت سید زندوی حسینی از مکه مبارکه به جانب عجم فارس آمداو را دوازده پسر وشش دختر بود و دختر زادگان با او همراه بودند و زنان و خویشان تماما" به کوچ و هوادج به فارس عجم آمدند و عمش همراه بود و نام ونسب هر یک از ایشان به تمام در این مختصر بنویسم.)) با این شواهد می توان گفت که (( سید عفیف الدین )) همراه خانواده و تبار خویش به طور دسته جمعی به جنوب کوچ کرده اند و با ایشان نیروهای نظامی عرب نیزبوده است که در هر منطقه او را همراهی کرده اند.از اسامی اولاد او می توان از سید مرتضی محیی الدین جبرئیل امیر مجتبی مدفون در بیرم جلال الدین بن زندوی مدفون در بیرم محمود بن زندوی مدفون در (( مز))عبدالله بن زندو مدفون در (( بوچیر )) ابی الحرب فضل بن زندو مدفون در بوچیر ضرغام مغیره بن زندوی مدفون در (( بهده )) حسن و ابراهیم و محمد ابناء زندو مدفون در قریه (( سمل و سمنه و برکان )) نام برد و از دختران (( شاه زندو )) خدیجه همسر شیخ حسن انصاری که مدفن او را در (( سوداوه گرد )) می باشد و فاطمه صغری همسر ابی عمران و دیگر فاطمه کبری همسر احمد زبیر مدفون در قریه (( مهر )) (( اسماء))و دیگر (( علیه )) که در قریه (( کهنه )) مدفون است و (( آمنه )) که مدفون در قریه (( انجیره )) است.در منطقه محدوده تذکره هم اکنون بسیاری از مقابر متبرکه با اسامی مذکور موجود است هر چند بیشتر آنها فاقد کتیبه های قدیمی هستند اما در اذهان مردم یاد و نشان آنها موجود است. بر اساس تذکره نیروهای عرب همراه (( شاه زندو )) و از قبایل (( هوازن بنی متفق و تمیم )) از مدینه بوده اند و امرای ایشان معروف به خاندان (( انصاری))هم اکنون در بخش وسیعی از نواحی جنوب ایران ساکن هستند که نسب آنها به صحابی معروف حضرت رسول (ص) می رسد. محل اصلی درگیری نیروهای (( شاه زندو )) در بخشی بوده است که هم اکنون به نام (( بیرم ))         [ Bairam ] خوانده می شود بر اساس تذکره نام این روستا (( کبه )) [ Kobe ] و سپس به (( بیرم )) تغییر نام یافته است.آن چه که در تذکره آمده است این است که قبل از ورود (( شاه زندو )) به منطقه عناصر ترک به صورت عشیره ای در محل حضور داشته اند و نام (( بیرم )) نیز ترکی و به معنای جشن و عید می باشد.نیروهای همراه (( شاه زندو )) در محدوده درگیری تا قرن هفتم به شکل عشیره ای می زیسته و سپس در زمان هولاکو خان مغول یک جا نشین شده اند در بخشی از تذکره آمده است:که شاه ملک قدر عالی مقام که خوندی عجم شاه زندوش نام((و منهم سیدنا عمرو مردی به غایت بزرگ بود و تا زمان و عصر او تمام فرزندان سید زندو در صحرای چاه شیخ عمرو ماضی خیمه ها زده بودند و نشسته بودند و به قاعده ای که در عرب بودند تا زمان عمرو عرب بودند و صحرا نشین و حضرت سید عمرو مواشی و انعام بسیار داشت و صحرا نشین بودند تا زمان هولاکو بعد از آن به ده نشستند.))در تذکره های موجود شرح غزوات و درگیری های سپاهیان همراه (( شاه زندو )) با مردمان بومی منطقه آمده است که به تصریح تذکره بسیاری از ایشان به آیین زرتشتی بوده اند.اسامی سرداران سپاه مناطق جنوب همه فارسی است و از آن جمله می توان از نام های گلشاد کهزاد کهیار تهمورث بهرام قباد کوسیار نام برد و اشعار بسیاری دال بر زرتشتی بودن مردم این نواحی در تذکره آمده است که ما به بخشی از آن اشاره می کنیم: 

ز گبران پر کینه یکصد سوار نهادند رو سوی آن نامدار  

امیر مجوسان بی دین قباد غضبناک گردید آن بد نهاد

مجوسان به فرمان آن کفر کیش به یکباره کندند از جای خویش

هزیمت گرفتند زرتشتیان غریو امان رفت بر کهکشان

به زرتشتیان آتش اندر فکن بن و بیخشان از میان بر فکن

که دین بهی را گذارم به دست شوم با شما جمله یزدان پرست

ز گبران دلیری که بد مرزبان خروشان و جوشان چو ببربیان 

به دلیل ناقص بودن تذکره های موجود نمی توان مسیر دقیق سپاهیان همراه شاه زندو را ترسیم کرد و همچنین نمی توان به درستی از ماهیت جغرافیای محدوده عملکرد(( سید زندو)) اطلاع یافت اما آن چه از تذکره بر می آید نشان دهنده تهاجم گسترده نیروهای عرب مسلمان به بخش های وسیعی از نواحی جنوب ایران حد فاصل (( بندر کنگان )) تا (( بندر لنگه )) از جنوب به (( فیروز آباد )) تا (( داراب )) از شمال و بخش های شرقی لارستان کنونی است.

 (( شاه زندو )) پس از یک دوره درگیری طولانی در منطقه در سال 432 هجری-قمری از دنیا رفت و مقبره او در (( بیرم )) زیارتگاه مردم شد.بر اساس تذکره(( شاه زندو )) دستور داده بود که صحیفه ای از اسامی کسانی که به دست او مسلمان شده اند نیز با او دفن شود تا شفیع او قرار گیرند.در بخشی از تذکره آمده است:(( به موجب وصیت سید قبرش در صحرا فرو بردند چرا که سید عزلت گزیده بود و سید وصیت کرده بود که چون مرا دفن خواهید کردن این وصیت صحیفه با من دفن کنید که نام آن کسانی که بر دست من مسلمان شده اند در آن است از یهودان و ترسایان و گبران و آتش پرستان و نام آن کسانی که به زیارت من آمده اند و از من طلب دعا کرده اند.)) (( سید )) پس از مرگ کلیه سرزمین های مفتوحه خویش را به صورت (( وقف )) به اولاد خویش بخشیده است که می توان بر اساس آن محدوده عملکرد پاهیان را شناسایی کرد. در بخشی از تذکره آمده است.

(( و اعلموا ایها الناس ان الفاریاب الموسومه به(( سهل آباد )) الا شکویه (( المج )) و الفاریاب بین اشجار السدر و هو یتصل بالطریق المشاع القریة الموسومه به بالبذیر لان مالکه کان اولا" بذیر المجوسی و الفاریاب قریه(( الخنج )) وقفت علی بقعتی و ایضا" فاریاب الموسومه (( بالکوشکویه )) القریه (( الارد )) و کیفیه کتبت بخط الکوفی لولد العزیز جبرئیل ابن زندویه الحسینی و ایضا" وقفت علی بقعتی فاریاب التی تکون فی القبلی قریه(( المهر )) المسمی به (( تنبک))مهر والفاریاب الموسومه(( بالکرازدون)) و (( الخوزی )) و (( بیخفال )) و هبت لولد العزیز خوشنام ابن زندویه و وقفت علی بقعتی فاریاب (( الخشت )) و فی هذا الوادی القلعه الموسومه(( بکهف فر همایون )) و هو ماء طیب لدن اهل هذه القریه الخشت فی زمان قلیل اسلموا بعضهم و ایضا" منهم اراضی قریه (( الملائیه)) التی خمسه فرسخ الی البیرم بکاء القسمین زرعیا" و غرسیا" و اسمها مشهوره بین الناس و حدودها موسومه فی کتاب المذکور انفا" و کان مالکه اولا"(( برحوزه بن کفار بن کمقر بن مهرنوش المجوسی)) فاذا قتل قسم اموالیه بین المهاجر و الانصار و قاتله شیخ حسن الانصاری و محمود بن زندویه الحسینی و فیروز بن زندویه الحسینی.....ایضا" اراضی(( شیخ عامر )) فقال انی کتبت سابقا" کیفیه التی یکون فی الخفر و البراز جان و السوداوه گرد و الفاریاب التی تکون عن

به گزارش "سوك" این شخص كه علی محمودی و ساكن شهرستان دشتی بوده، بر اثر سكته قلبی دار فانی را وداع گفت.